бла́жен, а, -о (бла́женӣ, -а̄, -о̄) придј. проклет, несретан. – О̀ва̄ бла́жена̄ зи́ма се оду́љила, а др̀ва̄ ви̏ше не̑ма̄. – Нѐ да̄ ми ми̑ра о̀на̄ бла́жена̄ жѐна, и по но̀ћи ми се сни̏јева̄. изр. бла́женe о̏чи каже се кад се сретне или види некога након дуго времена. – А̑јме, бла́жене̄ о̏чи! Ма ђе̏ си ти̑? Не̑ма̄ те ни на̀ тӣр о̀т пушке̄! бла́жено̄га ти ла̑ни;бла́женијех ти
да́на̄ ријечи које прате неко чуђење. – Ка(д) ти о̑н, бла́жено̄га ти ла̑ни, узу̀рпо̄ све̏ ко да је њѐгово! – Ка̏ко ћу, бла́женијех ти да́на̄, с о̀во̄ со̏ла̄да̄ ку́пит све̏ што си ми ре̏ко̄?