ширѝна, f. (асс. ши̏рину) die Breite, latitndo.
ширѝна ж ном. мн. ши̏рине, ген. мн. шири́на̄ 1. пространство, положај коме ништа надалеко не заклања поглед. – Да̑ј ти̑ ме̏ни ку̏ћу не̏ђе на ширѝни! – Ка̀кве су то̑ ши̏рине, ка̀ква је то̑ љепо̀та! 2. (ном. мн. ширѝне) страна неког платна, тканине. – Ту̑ би ро̏бу тре̏бало сје̏ћ по ширѝни, а не̏ по дужѝни. изр. по̑ћ у̏ ширину одебљати (за чељаде), раширити се (за ствар, биљку). – Ка́те је сва̏ по̀шла у̏ ширину о̀тка(д) се уда́ла. – О̀на̄ мла̑да̄ кру̏шка ни́је висо̀ка, него је по̀шла у̏ ширину. отво̀рит у̀ све ши̏рине отворити нешто широм: врата, прозоре. – Отво̀ри вра́та од орма́ра у̀ све ши̏рине нека се ро̏ба вѐнта̄! раство̀рит у̏ ширину отворити широм врата, прозоре и сл. – Кад је ли̏јепо врије́ме, ра̀створӣн у̏ ширину сва̏ врати́ја и фу̀њестре.