чуку̀ндрук м мн. -у̀ндруци, ген. мн. чуку̏ндрӯка̄ цвекла. – Ста̏ви пѝњату ш чуку̀ндруцима на о̀гањ! изр. гла́ва о(д) чуку̀ндрука каже се некоме кад нешто не разумије или кад нешто из непажње погрешно уради, луда глава. – Па̏зи са̏д што̏ чѝнӣш, гла̑во о(д) чуку̀ндрука!